Κάντε κράτηση τώρα Drottningholm: Ιστορία μιας Βασιλικής Κατοικίας
Πώς ένα καμένο σπίτι στο Νησί της Βασίλισσας έγινε αριστούργημα μπαρόκ και ροκοκό, το καλύτερα διατηρημένο βασιλικό ανάκτορο της Σουηδίας και ο πρώτος τόπος της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.
Το Ανάκτορο Drottningholm μεγάλωσε σε περισσότερους από τρεις αιώνες, από ένα καμένο σπίτι στο Νησί της Βασίλισσας έως το καλύτερα διατηρημένο βασιλικό ανάκτορο της Σουηδίας. Να πώς διαμορφώθηκε, στρώμα-στρώμα.
Το Νησί της Βασίλισσας και το Σπίτι που Κάηκε
Το όνομα τα λέει σχεδόν όλα. Drottningholm σημαίνει «Νησί της Βασίλισσας» και χρονολογείται από τα τέλη του 16ου αιώνα, όταν ο βασιλιάς Johan III έχτισε εδώ το πρώτο ανάκτορο, στο νησί Lovön της λίμνης Mälaren, για τη σύζυγό του, βασίλισσα Katarina Jagellonika. Το όνομα κόλλησε στο νησί και δεν το εγκατέλειψε ποτέ. Για μια σουηδική αυλή που περνούσε τα καλοκαίρια της μετακινούμενη ανάμεσα σε παραλίμνιες επαύλεις, ένα νησί προσβάσιμο από το νερό, προφυλαγμένο από το δικό του πάρκο και αρκετά κοντά στην πρωτεύουσα ώστε να έχει σημασία, ήταν ένα ιδανικό καταφύγιο. Υπήρχε ήδη κήπος εδώ στην εποχή του Johan III, στο έδαφος ανατολικά του σημερινού θεάτρου. Το 1661 το ανάκτορο άλλαξε χέρια: η βασίλισσα χήρα Hedvig Eleonora το αγόρασε. Μέσα στη χρονιά είχε χαθεί — στις 30 Δεκεμβρίου 1661 το παλιό ανάκτορο καταστράφηκε από πυρκαγιά. Αυτό που θα μπορούσε να ήταν το τέλος της ιστορίας έγινε αντ' αυτού η αληθινή αρχή της. Η απώλεια άνοιξε τον χώρο για κάτι πολύ πιο φιλόδοξο, ακριβώς τη στιγμή που ο νέος ιδιοκτήτης του είχε και τα μέσα και τη θέληση να χτίσει.
Το Μπαρόκ Όραμα μιας Χήρας Βασίλισσας
Το παλάτι όπως το γνωρίζουμε ήταν το έργο της Hedvig Eleonora, της βασιλομήτορος που κρατούσε το Drottningholm στα χρόνια μετά τη φωτιά του 1661. Χήρα από νεαρή ηλικία, ήταν μια από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες στη Σουηδία κατά τα τέλη του δέκατου έβδομου αιώνα, προστάτιδα της οικοδομικής και των τεχνών σε κλίμακα που λίγοι μπορούσαν να συναγωνιστούν, και ήθελε μια κατοικία αντάξια της θέσης της. Αντί να επιδιορθώσει ό,τι είχε χαθεί, ανέθεσε ένα εντελώς νέο παλάτι και έδωσε το έργο στον Nicodemus Tessin τον Πρεσβύτερο, τον κορυφαίο Σουηδό αρχιτέκτονα της εποχής. Η κατασκευή ξεκίνησε το 1662. Ο Tessin ο Πρεσβύτερος σχεδίασε ένα μακρύ, συμμετρικό μπαρόκ παλάτι, με το κεντρικό του τμήμα να πλαισιώνεται από πτέρυγες και να στέφεται με μια χαρακτηριστική σιλουέτα, τοποθετημένο σε ένα ανάλημμα πάνω από τυπικούς κήπους που είχαν οι ίδιοι συλληφθεί ως μέρος της σύνθεσης. Το ύφος αντλούσε από τη Γαλλία και την Ιταλία, από τα μεγάλα ηπειρωτικά παλάτια που τότε όριζαν τι έπρεπε να είναι μια βασιλική έδρα, και διακήρυττε ότι η Σουηδία, πρόσφατα αναδειγμένη σε ευρωπαϊκή δύναμη, μπορούσε να οικοδομήσει και σε αυτή τη γλώσσα. Ο Tessin ο Πρεσβύτερος δεν έζησε για να το δει ολοκληρωμένο· πέθανε το 1682, με το παλάτι σε προχωρημένο στάδιο αλλά ημιτελές. Το έργο πέρασε στον γιο του, Nicodemus Tessin τον Νεότερο, που είχε εκπαιδευτεί στο εξωτερικό και ολοκλήρωσε το έργο, τελειοποιώντας τους εσωτερικούς χώρους και το περιβάλλον με τη βεβαιότητα ενός αρχιτέκτονα που θα διαμόρφωνε στη συνέχεια τη βασιλική οικοδομία σε όλη τη Σουηδία. Μεταξύ των δύο Tessin, πατέρα και γιου, φτιάχτηκε το ουσιαστικό Drottningholm: το ογκώδες corps de logis, οι τελετουργικές αίθουσες, η μεγάλη σκάλα που ανεβαίνει μέσα από την καρδιά του κτιρίου, και οι πειθαρχημένοι μπαρόκ κήποι που κατεβαίνουν σταδιακά προς το νερό. Είναι αυτός ο πυρήνας του δέκατου έβδομου αιώνα, που ανατέθηκε από μια βασίλισσα και σχεδιάστηκε από δύο γενιές μιας αρχιτεκτονικής οικογένειας, που δίνει στο παλάτι τη διαχρονική του μορφή.
Ένας Ροκοκό Μετασχηματισμός
Ένα παλάτι τόσο μεγάλο δεν ολοκληρώνεται ποτέ πραγματικά, και το δεύτερο μεγάλο κεφάλαιο του Drottningholm ανήκει στον δέκατο όγδοο αιώνα. Το 1744 το κτήμα πέρασε σε μια νέα βασιλική ιδιοκτήτρια: δόθηκε ως γαμήλιο δώρο στην πριγκίπισσα Lovisa Ulrika της Πρωσίας με τον γάμο της με τον διάδοχο του σουηδικού θρόνου, Adolf Fredrik, και εκείνη άρχισε να αναδιαμορφώνει τους εσωτερικούς χώρους του με το πιο ανάλαφρο, πιο οικείο γούστο της δικής της γενιάς. Εκεί όπου οι Tessin είχαν εργαστεί στο μεγαλοπρεπές μπαρόκ ιδίωμα της τελετουργίας και της επίδειξης, η αυλή των μέσων του δέκατου όγδοου αιώνα προτιμούσε το ροκοκό: απαλά χρώματα, επιχρυσωμένα διακοσμητικά, καθρέφτες, λεπτό ανάγλυφο και αίθουσες σχεδιασμένες εξίσου για συζήτηση και ιδιωτική απόλαυση όσο και για επίσημες περιστάσεις. Υπό την αιγίδα της, αρκετοί από τους πιο θαυμαστούς χώρους του παλατιού πήραν τη μορφή που βλέπουν σήμερα οι επισκέπτες. Ήταν σοβαρή συλλέκτρια και αναγνώστρια, και η βιβλιοθήκη που δημιούργησε στο Drottningholm αντανακλούσε τις πνευματικές φιλοδοξίες μιας αυλής του Διαφωτισμού, ένα δωμάτιο προορισμένο για μάθηση αλλά και για την επίδειξή της. Άλλα διαμερίσματα αναδιακοσμήθηκαν και επιπλώθηκαν εκ νέου, έτσι ώστε η περιήγηση στο παλάτι να γίνεται ένα ταξίδι μέσα από μεταβαλλόμενες μόδες, από τη μεγαλοπρέπεια του δέκατου έβδομου αιώνα στη λεπτότητα του δέκατου όγδοου. Αυτή η στρωμάτωση είναι κεντρική στον χαρακτήρα του Drottningholm. Το κτίριο δεν πάγωσε στην ολοκλήρωσή του και απλώς συντηρήθηκε έκτοτε· κατοικήθηκε και προσαρμοζόταν διαρκώς από διαδοχικούς βασιλικούς ιδιοκτήτες, καθένας από τους οποίους άφηνε δωμάτια στο ύφος της εποχής του. Γι' αυτό οι επίσημες αίθουσες διαβάζονται ως μια αλληλουχία περιόδων και όχι ως μια μεμονωμένη χρονολογία, με τα μπαρόκ οστά των Tessin ντυμένα, κατά τόπους, με ροκοκό ενδύματα. Το ίδιο βασιλικό νοικοκυριό που αναμόρφωσε τους εσωτερικούς χώρους έστρεψε επίσης την ενέργειά του στο πάρκο, και είναι εδώ, στους κήπους πέρα από τον τυπικό κήπο, που ο δέκατος όγδοος αιώνας άφησε στο Drottningholm τις δύο πιο περίφημες προσθήκες του.
Το Κινέζικο Περίπτερο
Το πιο μαγευτικό από αυτά τα στολίδια είναι το Κινέζικο Περίπτερο, γνωστό στα σουηδικά ως Kina slott, ένα μικρό ανάκτορο απόλαυσης κρυμμένο μέσα στο πάρκο. Ανήκει στη μεγάλη ευρωπαϊκή γοητεία για την Κίνα του δέκατου όγδοου αιώνα, μια μόδα κατά την οποία οι αυλές σε όλη την ήπειρο έχτιζαν δωμάτια και κήπους που ανακαλούσαν μια Ανατολή την οποία γνώριζαν κυρίως μέσα από εισαγόμενη πορσελάνη, λάκα, μετάξι και ταξιδιωτικές αφηγήσεις. Το σημερινό περίπτερο χτίστηκε τη δεκαετία του 1760, μια μόνιμη κατασκευή που αντικατέστησε ένα παλαιότερο, πιο λιτό κτίσμα κήπου που βρισκόταν περίπου στην ίδια θέση. Δεν πρόκειται για κινέζικη αρχιτεκτονική με την κυριολεκτική έννοια· είναι ένα ευρωπαϊκό όραμα της Κίνας, μια φαντασίωση σινουαζερί όπου οι ροκοκό φόρμες και τα χρώματα ντύνονται με εξωτικές λεπτομέρειες. Στο εσωτερικό, η μικρή κλίμακα είναι μέρος της γοητείας. Τα δωμάτια δημιουργήθηκαν για απόσυρση και απόλαυση παρά για κρατικές τελετές, και ήταν γεμάτα με έπιπλα από λάκα, ζωγραφισμένα πάνελ και εισαγόμενα περίεργα αντικείμενα που έκαναν τέτοιους εσωτερικούς χώρους τόσο πολύτιμους. Τοποθετημένο στο τέλος μιας δενδροστοιχίας μέσα στο πάρκο, προσβάσιμο με τα πόδια και μισοκρυμμένο από το πράσινο, το περίπτερο σχεδιάστηκε για να ανακαλύπτεται, μια έκπληξη στο τοπίο παρά ένα μνημείο σε άξονα. Για τους σημερινούς επισκέπτες παραμένει ένα από τα ωραιότερα σωζόμενα παραδείγματα του είδους του στην Ευρώπη, και ένας από τους λόγους για τους οποίους οι χώροι του Drottningholm ανταμείβουν την αργή εξερεύνηση. Μια πρακτική σημείωση που αξίζει να γνωρίζετε πριν προγραμματίσετε το ταξίδι σας: το Κινέζικο Περίπτερο είναι εποχικό, ανοίγει μόνο τους θερμότερους μήνες, ενώ το πάρκο γύρω του παραμένει ελεύθερο για περιπάτους όλο τον χρόνο. Ένα συνδυαστικό εισιτήριο που καλύπτει τόσο το ανάκτορο όσο και το περίπτερο είναι ο τρόπος να δείτε ολόκληρο τον δέκατο όγδοο αιώνα, τις επιβλητικές αίθουσες τελετών και τον οικείο καταφύγιο κήπου που η ίδια αυλή δημιούργησε μέσα σε λίγες δεκαετίες το ένα από το άλλο.
Το Θέατρο της Αυλής
Η δεύτερη μεγάλη προσθήκη του 18ου αιώνα στους κήπους είναι το Αυλικό Θέατρο, το Drottningholms Slottsteater, ένα από τα πιο αξιοσημείωτα σωζόμενα δείγματα του είδους του παγκοσμίως. Χτισμένο τη δεκαετία του 1760, στην ίδια έξαρση αυλικής δραστηριότητας που χάρισε στο πάρκο το περίπτερό του, λειτούργησε ως θέατρο για μια αυλή που έπαιρνε στα σοβαρά την τέχνη της υποκριτικής, και το Drottningholm έγινε κέντρο της σουηδικής θεατρικής και μουσικής ζωής. Αυτό που το καθιστά εξαιρετικό δεν είναι το μέγεθος αλλά η διατήρησή του. Μετά την ακμή του, το θέατρο έμεινε σιωπηλό για μεγάλα διαστήματα, και αυτή η παραμέληση, παραδόξως, το διέσωσε. Όταν αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον, βρέθηκε με τον πρωτότυπο σκηνικό μηχανισμό του 18ου αιώνα σε μεγάλο βαθμό άθικτο: τον χειροκίνητο ξύλινο εξοπλισμό από σχοινιά, τύμπανα και ζωγραφισμένα παραβάν που μπορούσε να αλλάξει σκηνικό μέσα σε δευτερόλεπτα και να δημιουργήσει κύματα, σύννεφα και αιφνίδιους μετασχηματισμούς. Μεγάλο μέρος αυτού του μηχανισμού εξακολουθεί να χρησιμοποιείται, πράγμα που σημαίνει ότι το κοινό μπορεί να δει τη μπαρόκ σκηνοθεσία όπως ακριβώς προοριζόταν να παρουσιαστεί, με τον ίδιο εξοπλισμό για τον οποίο γράφτηκαν τα έργα και οι όπερες της εποχής. Ελάχιστα θέατρα στον κόσμο προσφέρουν αυτή τη συνέχεια· τα περισσότερα ιστορικά θέατρα που σώζονται έχουν από καιρό εκσυγχρονιστεί πίσω από το προσκήνιο. Μια διευκρίνιση για όσους σχεδιάζουν επίσκεψη: το Αυλικό Θέατρο λειτουργεί ως ξεχωριστός φορέας, με δικές του ξεναγήσεις και δικές του παραστάσεις που πωλούνται μέσω των δικών του καναλιών. Δεν περιλαμβάνεται στο εισιτήριο του ανακτόρου, και δεν αναλαμβάνουμε τη διευθέτηση θέσεων θεάτρου ή θέσεων ξενάγησης. Το αναφέρουμε εδώ γιατί καμία έντιμη ιστορία του Drottningholm δεν θα μπορούσε να το παραλείψει, και γιατί το να σταθεί κανείς στο πάρκο ανάμεσα στο ανάκτορο, το περίπτερο και το θέατρο είναι ο καλύτερος τρόπος να αντιληφθεί πόσο ολοκληρωμένος ήταν ο βασιλικός κόσμος που έχτισε ο 18ος αιώνας σε αυτό το νησί. Αντιμετωπίστε το ως κάτι που αξίζει να δείτε και να εξερευνήσετε ξεχωριστά, ως συνοδευτικό της επίσκεψής σας στο ανάκτορο και όχι ως μέρος της.
Μια Σκηνή για τη Ζωή της Αυλής ανά τους Αιώνες
Όσο κι αν το Drottningholm είναι αρχιτεκτονικό κόσμημα, δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένα μνημείο· ήταν μια ενεργή βασιλική κατοικία, με αίθουσες φτιαγμένες για να ζουν μέσα τους. Ανά τους αιώνες, το παλάτι λειτούργησε ως θερινή έδρα και σκηνή της αυλικής ζωής, ένας τόπος όπου η βασιλική οικογένεια αποσυρόταν από την πρωτεύουσα για να κατοικήσει, να διασκεδάσει και να κυβερνήσει μέσα σε ένα σκηνικό σχεδιασμένο να εντυπωσιάζει. Τα μπαρόκ διαμερίσματα του κράτους δεν ήταν μουσειακά εκθέματα όταν δημιουργήθηκαν, αλλά ο μηχανισμός της τελετουργίας: αίθουσες διατεταγμένες σε διαδοχή, ώστε η πορεία του επισκέπτη προς την παρουσία της βασιλείας να αποτελεί η ίδια θέατρο, με κάθε κατώφλι να σηματοδοτεί μια άνοδο στο κύρος. Η μεγαλοπρεπής σκάλα, οι ζωγραφισμένες στοές που εξυμνούσαν τα βασιλικά επιτεύγματα, η κρατική κρεβατοκάμαρα με τη διαδοχική της διακόσμηση — όλα αυτά ήταν όργανα μιας αυλής που κυβερνούσε εν μέρει μέσω της επίδειξης. Τον δέκατο όγδοο αιώνα, καθώς οι εσωτερικοί χώροι μαλάκωσαν προς το ροκοκό και το πάρκο γέμισε με το περίπτερο και το θέατρό του, η αυλική ζωή στο Drottningholm απέκτησε έναν πιο ανάλαφρο, πιο καλλιεργημένο χαρακτήρα, πλησιάζοντας το ιδεώδες του Διαφωτισμού για μια αυλή που ήταν ταυτόχρονα λόγια, καλλιτεχνική και ισχυρή. Η μουσική, το θέατρο, η ανάγνωση, οι κήποι και η συζήτηση έγιναν μέρος του καθημερινού ρυθμού του παλατιού. Αυτό που εντυπωσιάζει, κοιτάζοντας πίσω, είναι η συνέχεια. Σε αντίθεση με πολλούς βασιλικούς οίκους που εγκαταλείφθηκαν, καταστράφηκαν από πυρκαγιά ή παρασύρθηκαν από επαναστάσεις, το Drottningholm χρησιμοποιήθηκε και φροντίστηκε γενιά με τη γενιά, με τις αίθουσές του να προσαρμόζονται παρά να απορρίπτονται. Αυτή η αδιάκοπη κατοίκηση είναι ο λόγος που το παλάτι διασώζει τόσα πολλά, και γιατί το να το διασχίζεις μοιάζει λιγότερο με επίσκεψη σε ερείπιο και περισσότερο με διέλευση μέσα από ένα σπίτι που διαφορετικοί αιώνες επέπλωσαν με τη σειρά τους και, στη συνέχεια, ήσυχα, διατήρησαν.
Παγκόσμια Κληρονομιά και ένα Ζωντανό Ανάκτορο Σήμερα
Αυτή η συνέχεια χάρισε στο Drottningholm την αναγνώριση που απολαμβάνει σήμερα. Το 1991 το ανάκτορο, μαζί με το πάρκο του, το Κινέζικο Περίπτερο και το Αυλικό Θέατρό του, εγγράφηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, γινόμενο ο πρώτος χώρος στη Σουηδία που έλαβε αυτό το καθεστώς. Η εγγραφή αναγνωρίζει το Drottningholm ως το καλύτερα διατηρημένο βασιλικό ανάκτορο της εποχής του στη Σουηδία και ως μία από τις ωραιότερες εκφράσεις στη βόρεια Ευρώπη αυτού του είδους βασιλικής κατοικίας, ανακτόρου, κήπου και περιπτέρων που συνελήφθησαν ως ένα ενιαίο σύνολο, όπως τα παρήγαγαν ο δέκατος έβδομος και ο δέκατος όγδοος αιώνας. Η διάκριση κερδίζεται λιγότερο από οποιοδήποτε μεμονωμένο αριστούργημα και περισσότερο από την πληρότητα: οι μπαρόκ και ροκοκό εσωτερικοί χώροι, ο τυπικός κήπος και το αγγλικό τοπίο πάρκο, το καταφύγιο chinoiserie και το θέατρο με τα λειτουργικά μηχανήματά του επιβιώνουν όλα μαζί, κοντά στον τρόπο που τα άφησαν διαδοχικές αυλές. Το Drottningholm παραμένει βασιλική κατοικία μέχρι σήμερα. Μέρος του ανακτόρου είναι ιδιωτική κατοικία, κλειστή στο κοινό, ενώ οι κρατικές αίθουσες, το πάρκο και τα περίπτερα είναι ανοιχτά στους επισκέπτες, μια ισορροπία που επιτρέπει στο κτίριο να παραμένει ζωντανό αντί να γίνει ένα διατηρημένο κέλυφος. Για τον ταξιδιώτη, αυτή η ζωντανή ποιότητα είναι το όλο νόημα. Δεν περπατάτε μέσα από μια ανακατασκευή αλλά μέσα από τον πραγματικό, πολυεπίπεδο ιστό ενός ανακτόρου που κατοικείται συνεχώς για περισσότερα από τριακόσια χρόνια. Μια επίσκεψη σήμερα επικεντρώνεται στις μπαρόκ και ροκοκό κρατικές αίθουσες, με το εποχικό Κινέζικο Περίπτερο να προσθέτει τη γοητευτικότερη πινελιά του δέκατου όγδοου αιώνα και το δωρεάν πάρκο να προσκαλεί σε ένα μεγαλύτερο, πιο αργό απόγευμα. Η είσοδος ισχύει όλη την ημέρα της επιλεγμένης ημερομηνίας σας, και το ανάκτορο τηρεί ένα σύντομο χειμερινό ημερολόγιο, οπότε αξίζει να καθορίσετε την ημερομηνία σας πριν ταξιδέψετε και να αφήσετε την ιστορία να κάνει τα υπόλοιπα μόλις περάσετε την πόρτα.
Συχνές ερωτήσεις
Γιατί το Drottningholm ονομάζεται «Νησί της Βασίλισσας»;
Το σουηδικό όνομα Drottningholm σημαίνει «Νησί της Βασίλισσας». Χρονολογείται από τα τέλη του 16ου αιώνα, όταν ο βασιλιάς Johan III έχτισε το πρώτο ανάκτορο στο νησί Lovön για τη σύζυγό του, βασίλισσα Katarina Jagellonika. Το όνομα παρέμεινε στον τόπο αφότου εκείνο το ανάκτορο κάηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1661.
Ποιος έχτισε το Παλάτι του Ντροττνίνγκχολμ;
Η βασιλομήτωρ Χέντβιχ Ελεονόρα ανέθεσε την ανέγερση του ανακτόρου μετά τη φωτιά του 1661. Προσέλαβε τον αρχιτέκτονα Νικόδημο Τέσιν τον Πρεσβύτερο, ο οποίος ξεκίνησε τις εργασίες το 1662. Μετά τον θάνατό του το 1682, ο γιος του, Νικόδημος Τέσιν ο Νεότερος, ολοκλήρωσε το κτίριο. Μεταγενέστεροι βασιλικοί ιδιοκτήτες πρόσθεσαν τα ροκοκό εσωτερικά, το Κινέζικο Περίπτερο και το θέατρο.
Πόσο παλιό είναι το Κινέζικο Περίπτερο;
Το σημερινό Κινέζικο Περίπτερο, ή Kina slott, χτίστηκε τη δεκαετία του 1760, αντικαθιστώντας ένα παλαιότερο κτίσμα κήπου περίπου στην ίδια θέση. Αποτελεί μια ευρωπαϊκή οπτική της Κίνας με ροκοκό αισθητική, παρά κυριολεκτική κινέζικη αρχιτεκτονική. Ανοίγει εποχικά τους θερμότερους μήνες, ενώ το περιβάλλον πάρκο παραμένει ελεύθερο για περιπάτους όλο τον χρόνο.
Είναι το Ντροττνίνγκχολμ Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO;
Ναι. Το Ντροττνίνγκχολμ, με το παλάτι, το πάρκο, το Κινέζικο Περίπτερο και το Αυλικό Θέατρο, εγγράφηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1991, αποτελώντας το πρώτο Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Σουηδίας. Αναγνωρίζεται ως το καλύτερα διατηρημένο σουηδικό βασιλικό παλάτι της εποχής του και ως ένα πλήρες παράδειγμα βασιλικής κατοικίας σχεδιασμένης ως ενιαίο σύνολο.
Κατοικείται ακόμη το παλάτι;
Ναι. Το Ντροττνίνγκχολμ παραμένει βασιλική κατοικία. Ένα μέρος του παλατιού είναι ιδιωτικό σπίτι, κλειστό για το κοινό, ενώ οι αίθουσες τελετών, το πάρκο και τα περίπτερα είναι ανοιχτά στους επισκέπτες. Αυτή η συνεχής χρήση είναι μεγάλο μέρος του λόγου για τον οποίο το παλάτι και τα εσωτερικά του διατηρούνται τόσο εξαιρετικά καλά σήμερα.